Bir elektrik hikâyesi —
1991'den bugüne.

Memleketim Susurluk'ta başlayan bir elektrik merakı.

1959 senesinde Susurluk'ta doğdum. İlkokul ve ortaokul süreçlerimi yine memleketim Susurluk'ta tamamladım. 1973 senesinde Balıkesir Endüstri Meslek Lisesi'nde elektrik bölümüne başladım. Kolayca, bir çırpıda "başladım" yazıyorum fakat elbet günümüz eğitim hayatının zorlukları yetmişli senelerde de vardı.

Bizim zamanımızda meslek liseleri bu bölümlere sınavla öğrenci kabul ederdi. En yüksek puana sahip bölüm o sene elektrik bölümüydü; bölüme dördüncü olarak başladığım lise serüvenim 1976 senesinde mezuniyetle tamamlandı.

On yedisinde bir çırak.

Mezuniyetim sonrasında memleketim Susurluk'a geri döndüm ve Susurluk Şeker Fabrikası'nda işe başladım. Henüz on yedi yaşındaydım, reşit olmadığım için fabrikanın işletme müdürü; iş güvenliği sebebiyle yaşımı doldurup reşit olana kadar hiçbir elektrik kablosuna dokunmayacağıma dair benden söz aldı. İş güvenliğimizi o zamanlar usta-çırak arasında geçen sözlerle sağlardık.

Geçen bir senemi mesleği öğrenme sabrıyla, itinalı bir şekilde geçirdim. Gençlerin on sekiz yaşına bastıklarında kurdukları hayallerle benim hayallerim arasında bir uçurum vardı; benim tek hayalim o kablolara dokunmaktı...

"Benim tek hayalim o kablolara dokunmaktı." — 18 Yaş

Nihayet on sekiz yaşıma basınca yetkili elektrikçi belgemi aldım ve fabrikada açılan daimî işçi kadrosu sınavlarını kazandım. Susurluk Şeker Fabrikası'nda daimî işçi olarak başladığım meslek hayatıma 1979 yılında askerlik sebebiyle ayrılana kadar da devam ettim.

Yirmi ay askerlik, ardından kapanan bir kapı.

1979 senesinin mart ayında askere gittim; o baharın önümüzdeki birkaç sene içinde geçirdiğimiz son bahar olacağından habersizdim. Zamanımızda askerlik yirmi aydı. Askerliğimin ilk üç ayını Denizli'de, geri kalan on yedi ayını Doğubeyazıt 1. mekanize piyade taburunda yaptım. 12 Eylül 1980 ihtilal döneminde askerliğim devam ediyordu. İhtilalden iki ay sonra terhis oldum.

Askerden sonra memleketime geri döndüm fakat 12 Eylül 1980 ihtilal dönemi nedeniyle kadrolu işime tekrar giremedim. Dönemin Genel Kurmay Başkanı Kenan Evren'in emriyle; askeri yönetim işçi alımını durdurmuştu.

Mayıs ayında bir bahar daha.

1981 senesinin mayıs ayında benim için tekrar bahar yaşandı. Bandırma Belediyesinin ihtiyacı doğrultusunda açılan sınava girdim ve kazandım. Günlerden cumaydı. İnsanoğlu ne garip; kötü ve güzel günleri hiç unutmayacak şekilde kazıyoruz zihnimize.

Üç gün sonra; pazartesi günü, eskiden kadrolu çalışanı olduğum şeker fabrikasından bir telefon aldım, işime geri dönmem için davet ediyorlardı. Ben ise çok üzgün ve çok kırgındım, geri dönmedim.

"Hayatta verdiğimiz bazı kararların renklerini hep yanımızda taşırız; bu bazen kafamızın üzerinde duran bir gökkuşağı olurken, bazen bir kara bulut olabiliyor."

Benim bu kararımla "Akgün Elektrik" serüvenimin tepesinde bir gökkuşağı belirdi. Gökkuşakları böyledir; yağmur sonrası açan güneşle gelirler...

Bir güneşe daha merhaba.

1983 yılında bir güneşe daha merhaba dedim, evlendim. O sene başıma gelen tek güzel şey bu değildi; hemen ardından TEDAŞ'a elektrik hizmetlerine devroldum ve artık TEDAŞ personeliydim. Bandırma kentinin teknik sorumlusuydum.

TEDAŞ çalışanıyken Bandırma Belediyesi'nin daveti üzerine belediyedeki işime geri döndüm. Fakat hayalimde hep kendi işimi kurmakla ilgili düşüncelerim vardı. Nihayet bu hayalimi 1991 yılında gerçekleştirdim.

Sekiz metrekarede başlayan bir iş.

İlk işletmeme devlet hastanesi yolundaki, kiralık, sekiz metrekarelik bir dükkânda başladım. 1993 senesine kadar o dükkânda kaldık. Eşim Fatma Akgün'ün bana bu dönemde desteği çok büyüktü. İlk çocuğum Selin Özhuy bu dükkânda büyüdü.

Seneler sonra yağmurdan ve gök gürültüsünden korkmasının sebebini anlattığında ne kadar zor şartlarda sabırla çalışarak bu günlere geldiğimizin resmi düştü gözlerimin önüne. Seneler sonra yanımda çalışmaya başladığında itiraf etti Selin:

"Yağmurlu havalarda arıza çok olurdu, babam direk tepelerine çıkıyordu, iş güvenliği yoktu. Çocuktum, eve çamurlu ayakkabılarıyla gelince babam için korkardım." — Selin Özhuy

Bandırma'da bu işi yapan yoktu; üç gün çocuklarımı görmediğimi biliyorum. Şimdi bunları babasız büyüyen bir iş insanı ve bir baba olarak yazıyorum; iki çocuğumun da, bir çocuk gibi büyüttüğüm Akgün Elektrik çatısı altında güvende olmaları beni muazzam bir duygunun tam ortasına sevk ediyor.

Küçük Sanayi'ye taşındık: 120 m².

1993 senesinde Küçük Sanayi sitesinde yine kiralık, yüz yirmi metrekarelik bir dükkâna taşınarak burada elektrik panoları imalatına başladım. Artan iş hacmim ve kapasitemle beraber çalışan sayım da arttı.

Deprem yılında inşaatımız sürdü.

1997 yılında Örnek Sanayi sitesinde iki bin dört yüz metrekare büyüklüğünde kooperatif hissesini devraldım. 1999 depremini çok zor şartlar altında yaşadık; gece saatlerinde bütün beton santral arabaları Yalova'ya taşındı. Bu süre zarfında ben inşaatımı bitirdim ve 2000 senesinde yeni iş yerimde iş hayatıma başladım.

Hemen ardından bir sene sonra Bandırma Atatürk Caddesi'ne de bir satış dükkânı açtık. Bu dükkân imalatın yanı sıra halka daha rahat hizmet içindi ve beş sene hizmet verdi. O günlerde daha çok imalata yönelik ve taahhüt işlerim vardı.

Çocuklarım aramıza katıldı.

2015 senesinde ikinci çocuğum Efecan Akgün, elektrik elektronik mühendisliği bölümünden mezun olup Akgün Elektrik kapısından içeri girince daha çok satış-pazarlama, toptan-perakende işlerine ağırlık verip, bu alanlarda büyümeye başladık.

Gençlere hâlâ verdiğim tavsiyeleri zamanında kendi oğluma da verdim. İleride bu işi, baba mesleğini yapmak istiyorsa meslek lisesinden başlaması gerektiğini söyledim. Böyle işlerin zanaat okulunda öğrenilmesi gerektiğinden yana oldum hep. Efecan Akgün, meslek lisesini bitirdikten sonra elektrik elektronik mühendisliğinden mezun olup aramıza katılmıştır.

Yedi sene sonra İngilizce öğretmenliği yapan kızım Selin Özhuy'u da aramıza aldık. Selin'in çocukluğu o küçük, ilk dükkânda geçti. Okuldan gelir, dükkânda bizimle beklerdi. Bu sürece en başından beri şahitlik edip bugünse onu yanımızda görmek bir baba için muhteşem bir manzara.

Sayı olarak değil, aile olarak büyüdük.

Aile olmanın önemini zor şartlarda anlıyorken artık kızım ve oğlumla çalıştığım bu şirkette arkama yaslanarak, huzur ve refah içinde bu önemin tadına varıyorum. Akgün Elektrik; eşim, kızım, oğlum ve benim adımın altında, dört ortaklı tam bir aile şirketi oldu.

Sekiz metrekarelik bir dükkânı zaman içinde iki bin dört yüz metrekarelik bir tesise dönüştürürken yanıma hep ailemi kattım. Şimdi dönüp bakıyorum; ben sadece sayı olarak, rakamlarla büyümedim...